مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک...

دوست داشتن...

hollylove — Mon, 17 Mar 2008 12:59:18 GMT

کسي را که خيلي دوست داري ، زود از دست مي دهي

پيش از آنکه خوب نگاهش کني ، پيش از آنکه تمام

حرفهايت را به او بگويي ، پيش از آنکه همه لبخندهايت

را به او نشان بدهي مثل پروانه اي زيبا بال ميگيرد و

دور مي شود ، فکر مي کردي ميتواني تا آخرين روزي

که زمين به دور خود مي چرخد و خورشيد از پشت

کو ه ها سرک مي کشد در کنارش باشی......

ناز و نیاز...

hollylove — Mon, 17 Mar 2008 12:58:42 GMT

بر سر در عاشقی نوشته اند:

معشوق همه ناز است و عاشق همه نیاز

من از بوی نگاه نازنینت خاطره ها دارم

دستم به بودنت عادت دارد وبا این همه نیاز...

در سر برگ دفترم نوشته ام

چشمت همه ناز است و قلبم همه نیاز...

فانوس دعا...

hollylove — Mon, 17 Mar 2008 12:56:52 GMT

آن چه را که در دلت پنهان کرده ای من آشکارا در کلام

می ستایمش گرچه خوب می دانم بازگشت به ساعت های

گذشته یاد آور خاطراتی است که در فضای بی کران اندیشه

هایم عجیب بوی دل تنگی دارد اما عطر بودن را اکنون تنها

در لابه لای لحظه های گذشته ام حس می کنم اگر نوشتم نه

اینکه از تکلم خسته باشم نه هرگز! نوشتنم بهانه ای بود

که روزهاست در پیچ و تاب افکارم در نقطه نقطه افکارم

تکرار می شود نوشتم تا بماند تا فراموش نکنم شامگاههایی

را که در ساحل انتظار رو به سوی دریای تقدیر نشستم و

گستاخانه موج های سر کش را به چشم ستودم .اگر نوشتم

به بهانه ی این بود که دیگر شب ها نامت را در گوش

ستاره های آسمان زمزمه نکنم و روز ها با ثانیه ها بیگانه

نگردم برای اینکه دوباره مجبور نباشم چراغم را بفروشم تا

در تاریکی دعای خالصانه ام را بدرقه ی راهت کنم اکنون حرف

هایم را گفتم در پهنه ی دلم جز چند آرزوی سرخورده هیچ نیست

و چاره ای ندارم جز اینکه دیگر عنان لحظه هایم را به دست

سرنوشت بسپارم و افکارم را در غل و زنجیر اراده های پر

طنین رسوایی اسیر سازم بال گشودم به سرزمین خاموشی

گرچه به اختیار و به اراده ی من نیست ولی باز هم پر معنا

و زیباست من از همین جا از میان سکوت هایم از ژرفای دل

فریاد می زنم فریاد سکوت هایم را تنها تو نیستی که می شنوی

و معنای حرف هایم را تنها تو نیستی که می دانی صندلی رویا

هایم گرچه هنوز خالی است ولی عابری هر روز دقیقه هایش را

در آن جا می گذراند حرف هایم گرچه رنگ تکرار ندارد ولی

خوب می دانم زمزمه اشتیاق آن سال هاست که تکرار می شود

و این تکرار زیباست .....

مناجات...

hollylove — Thu, 08 Nov 2007 14:00:59 GMT

آرزو

آرزو داشتم ، چه آرزو های بزرگی!چه آرزو های دور و درازی!چه آرزو های طلایی ای که احساس می کنم همه اش خاک شده

اکنون نا امید و دل شکسته دست ازآرزو هایم برداشته و تسلیم قضا و قدر شده ام.فقیر، بدبخت و بینوا،دل بر مرگ نهاده ام و فهمی ده ام که در خلال این تاریخ دراز پر درد،هزاران هزار چون منی ،آرزو های بلند در سر داشته اند و همه پس از تجارب تلخ به خاک رفته اند

من بهتر و بلند پایه تر از آنها نیستم و ادعا های گزاف نباید بپرورانم و نباید انتظارات بیجا داشته باشم.اکنون حیات در نظرم آنقدر پست شده که به خاطر جان خود با هستی همه دنیا حاضر نیستم حقی را زیر پا بگذارم یا دانه ای را به زور از موری بستانم یا در ادای کلمه حق از مرگ یا چیزی یا کسی وحشت کنم

بلکه دست از جان شسته،خود به پیشوازت آمده ام و همه هستی خود را خالصانه تقدیم کرده ا

به نام آنکه وجودم ز وجود پر وجودش بوجود آمد...

hollylove — Fri, 06 Jul 2007 07:40:10 GMT

با سلام خدمت تمامی دوستان عزیز....

روزی که این وبلاگو ساختم با خودم فکر کردم شاید چیزی باشه که نخوام منو بشناسید.... حالا میبینم فرقی نمیکنه....

بالا تر از سیاهی که رنگی نیست.... اسمم وحید...اگه مطلبی داشتید خوشحال میشم یه میلم ارسال کنید تا با اسمتون

اونو ثبت کنم... vahid_wearing_black@yahoo.com

مرگ رازقی

hollylove — Fri, 06 Jul 2007 07:30:52 GMT

رازقی پرپرشد

باغ در چله نشست

تو به خاک افتادی

کمر عشق شکست

ما نشستیم و تماشا کردیم

دلم می خواد گریه کنم

برای قتل عام گل

برای مرگ رازقی

دلم می خواد گریه کنم

برای نابودی عشق

واسه زوال عاشقی

وقتی که قلبا و گلا

شکسته و پرپرشدند

وقتی که باغچه عشق

سوختند و خاکستر شدند

من و تو از گل کاغذی

باغچه ای داشتیم توی خواب

با خشتای مقوایی

خونه می ساختیم روی آب

وقتی که ما توی جشن شب

ستاره بارون می شدیم

وقتی که پشت سنگر سایه ها پنهون می شدیم

از نوک بال کفترا

خون پریدن می چکید

صدای بیداری عشق

رو خواب شب خط می کشید

دلم میخواد گریه کنم

برای قتل عام گل

برای مرگ رازقی

دلم می خواد گریه کنم

برای نابودی عشق

واسه زوال عاشقی

دلم میخواد...

روز مادر مبارک...

hollylove — Fri, 06 Jul 2007 07:30:05 GMT

لطیف ترین گل عالم هستی، شگفتی خلقت، روزت مبارک...

مادرم ، ای که برکویر قلبم ترنم بارانی، بگذار تا همیشه میهمان زلال نگاهت باشم.

و رنگین کمان مهربانیت را به تماشا بنشینم. بگذار میهمان صفای قلبت باشم.

تویی که در صحرای غریبی ، وجود صمیمیت ، تنها سایه سارم بود.

تویی که دریچه قلبم را با عشق و محبت گشودی و باعاطفه لبریز کردی.

لبخند زیبایت را

صدای گرم و مهربانت را

و نگاه عاشقانه و معصومت را

دوست دارم...

من چه گویم که تحفه تو کنم

ای تو شعر مجسم! ای مادر!

ای صدایت هنوزها و هنوز

خوش نشین وجودم ، ای مادر!

مادر! ای قصه ات بزرگترین!

که زمان نیز با تو همتا نیست

اینک، اینک منم همان کودک

باز در گوش او، تو قصه بگو

با همان شوق و با همان خواهش

من خموشم ، بگو، تو قصه بگو!

و ام عشق...2

hollylove — Thu, 08 Mar 2007 10:59:23 GMT

برو بالاي پشت بوم.ببين باد از کدوم طرف مياد. صورتت رو بگير طرفش. يه بوس برت فرستادم. بدوووووووووووو...

***

گفتمش بي تو چه بايد كرد؟

عكس رخساره ماهش را داد؛

گفتمش مونس شبهايم كو؟

رشته زلف سياهش را داد؛

وقت رفتن همه را بوسيد،

به من از دور نگاهش را داد؛

يادگاري به همه داد و به ما،

انتظار سر راهش را داد؛

***

خـــــــــ ــــیا ل نــــ ــــ ــــا مه

امشب به سرزمین خود سفر کرده ام، و آمده ام که برگردم
آری برگردم به نیستی، به خیال ...
آخر سفر برای من وقت سفر اختیار کرده، باجبار
کوچ من با اسب غربت، غربت یعنی غارت، یعنی حقارت، یعنی جدایی برگ از شاخه ای (نه گل)،
غربت یعنی بستن و رستن و بر دوش کشیدن، رفتن و رفتن، تا به قربت رسیدن.
سایه های آرزو همسفرم بودند، سایه ی آرزو ها در تعقیب...
در پی آن فریاد می آمد. اسبی نبود، باد می آورد ...
دل من با دل تو در این دیار، هم قطار
یعنی من بوم و تو، نه من بودم و دست تو، پس من بودم و عشق تو، نـــه من بودم و تک گل رز،
آری تک گل رز.
در شهر خواب ما را تشنگی می کُشاند و می کشاند مان سوی سراب.
اما چیزی نــــاب!،
ستاره ی اقبال روز ها خود نمایی می کرد، ستاره ی بی ستاره ...
در خیال نامه خود در این خواب رفته ی شهر خواب ِ خراب، به جستجوی که می گشتم؟
پی خود؟!...شاید تو!!...شاید ما!!!

***

ساعت سه و نیم شب بود .
با یه رویاي کابوس گونه از خواب بیدار شدم
تقریباً همین نیم ساعت پیش بود .
معلوم نبود کجا هست ...، .... کجا بودیم ....،
کی بود ...؟
چه موقعی بود ...؟
تاریک نبود ، خیلی هم روشن نبود.
از شما دونفر فاصله داشتم ، مثل همین فاصله که بینمون هست .
فاصله ... فاصله
صورت تو خیلی معلوم نبود .
ولی خودت هستی ، واسه شناختن تو نیازی نیست که حتماً اون چهره زیبا و معصومانه رو از نزدیک ببینم .
من با نفس کشیدن حضور تو رو احساس می کنم ، تو یه بخشی از نفس های من هستی ، از همون اول یاد گرفتم که به جای دیدن ، تو رو احساس کنم.
اون یکی رو خیلی خوب نمی دیدم ، اصلاً معلوم نبود .
شاید هم هیچ دیده نمی شد ، ولی بود .
ظاهر نبود ، ولی حاضر بود .

توی بودنش شک ندارم ...،‌... نتونستم بشناسمش ... ، از یه چیز مطمئن بودم ... ،‌ هرشخصی که بود ،‌ من نبودم ، ... اینبار اون نفر سوم نبودم ...، یکی دیگه بود .
فکر کنم داشتید صحبت می کردین ، شایدم راه می رفتین ...، ... ولی باهم دیگه بودین .
منم مثل یه غریبه ، پشت اون دور دستا موج می زدم .
فایده ایی نداشت ...، اگه این خواب تا صبح هم به طول می کشید ، نمی تونستم اون غریبه رو ببینم ،‌ ..واسه من غریبه بود
...فرشته سیرت
یعنی یه نفر دیگه به جای من تو خونه قلبت لونه کرد...؟
قلب تو ... ، همون قلبی که منو تو اون راه ندادی ...؟
قلب تو ... ، همون قلبی که بهم گفتی واسه من جایی نداره ...؟
قلب تو ... ، همون قلبی که بهم گفتی واسه من راهی نداره ... ؟
قلب تو ... ، همون قلبی که سنگی نیست ، همون قلب مهربون ... ؟
قلب تو ... ، قلب تو ... ، قلب عزیز ونازنین تو ... ، قلبی که از سنگ نیست

* * * *

می بینی ... ؟ ... چرا نگاه نمی کنی ... ؟ به من نگاه نکن ... ، ... نمی خوام پیشت گدایی محبتو بکنم ... ، محبت و علاقه با گدایی به دست نمیاد ...، ... هر کی باید خودش به اون برسه ... ، ... شاید یه روز واسه هم خونه بودن ازت خواهش بکنم ... ، ... ولی عشق ومحبتو نه ... ، با خواهشو تمنا و یا زور و تطمیع نمی شه کسی رو عاشق خودمون بکنیم .
ولی یه نگاهی بکن ... ، ... به من نگاه نکن ... ، ... به کاری که انجام دادی نگاه کن ... ، ... باور کن خودمو نمی گم ... ، ... نمی گم که اشتباه کردی ... ، ولی ببین چی شده ... ، ... توی خوابم دست از سرم بر نمی داری

***

مهربان من !

به شکوه آنچه بازیچه نیست بیندیش.

من خوب آگاهم که زندگی،یکسر ، صحنه ی بازی ست.

من خوب می دانم.

اما بدان که همه کس برای بازیهای حقیرآفریده نشده است.

مرا به بازی کوچک شکست خوردگی مکشان!

به همه ی سوی خود بنگر وباز می گویم که مگذار زمان،پشیمانی بیافریند.

به زندگی بیندیش با میدانگاهی پهناور و نامحدود.

به زندگی بیندیش که می خواهد باز بازیگرانش را با دست خویش انتخاب کند.

به روزهای اندوه باری بیندیش که تسلیم شدگی را نفرین خواهی کرد.

و به روزهایی که هزاران نفرین،حتی لحظه ای را بر نمی گرداند.

تو امروز بر فرازی ایستاده ای که هزار راه را می توانی دید،و دیدگان تو به تو

امان می دهند که راه ها راتا اعماقشان بپیمایی.

در آن لحظه ای که تو یک آری را با تمام زندگی تعویض می کنی،

در آن لحظه های خطیر که سپر می افکنی و می گذاری دیگران به جای تو بیندیشند،

در آن لحظه هایی که تو ناتوانی خویش را در برابرفریاد های دیگران احساس می کنی.

در آن لحظه یی که تو از فراز ، پا در راهی می گذاری که در آن سوی آن ،

اختتام تمام اندیشه ها و رویاهاست .

در تمام لحظه هایی که تو می دانی و می شناسی و خواهی شناخت.

به یاد داشته باش

که روز ها و لحظه ها هیچگاه باز نمی گردند.

به زمان بیندیش وشبیخون ظالمانه ی زمان... ؛

***

یه روزی ،

یه کسی،

یه چیزی،

یه جایی،

یه جوری،

صبر داشته باش .

فقط اینو بدون که خدا دوستت داره

***

خورشيد عشق هم نتوانست قلب يخي او را گرم كند.

***

بخدا من قولم را فراموش نکرده بودم
اصلا ً مگر می شود به چشمهای تو
قول سکوت داد و چیزی گفت ؟!
آنروز واپسین تب زده
با مشتی از ستاره و سوگند آمده بودم
و کوله بارم
همه پر بود از آنچه تو خواسته بودی
سنجاقکی که برای تو کشته بودم
شب بوهایی که برای تو چیده بودم
و بوسه هایی برای خلوت دلخواه خانه ي یواشکی
همه یافته هایم
پر بود ازعطر نازهای وحشی ِ تو
پُر بودم از نیاز ترانه های ندیده ات
از آوازهای تنهایی نشنیده ات
اما نفهمیدم گلم
چه کسی سنجاقکم را دزدید ؟
چه کسی شب بوها راپرپر کرد ؟
چه کسی خانهء یواشکی ما را لو داد ؟
و تو رنجیدی و گفتی :
(( با شب از اینجا می روم ))
دست به دامن هر که شدم
گفت: نمی دانم
و نفهمیدم چرا هر چه از ته ته دل دعا کردم
مثل همیشه شب ته کشید
هر چه ابر کشیدم
باران نیامد که نروی
نمی دانم شاید آنشب خدا خواب بود
و شاید دست دعاهایم هرچه بلند
به آسمان او نمی رسید .

مرا از چه می ترسانی!

که سال هاست تنهايم

و به تنهايی مانوس ...تا ابد

می خواهی بروی؟

ـ ملالی نيست

دختر تنهای شب

***

Cosmic Girl

The heart of the ocean told me, you're the only one

You're like a rose in the snow, and you need the sun

And my heart is crying, when your love is dieing

What have I got to do?

And I'm tossing and turning, my heart is burning

We're more than two

You're my cosmic girl, you are in my mind

And a girl like you, is so hard to find

You're my cosmic girl, from rainbow two

And to hell and back, I will go for you

Oh cosmic girl, come hear my heart

I'll never try to break apart

Oh cosmic girl, give me some time

I swear you're always on my mind

You are like the sunshine and I kiss away the rain

I tell you I miss you baby, can't we be friends

Let's stay together, here and forever

It's good for me, good for you

The heart of the ocean, is always in motion

What can I do?

عشق کهکشانی

گویدم دل اقیانوس، تنهایی ...

چون رزی در برف محتاج آفتابي

وبدان که وقتی عشق میمیرد، قلبم غوغا بر پا میکند،

چه دارم برای رسیدنت،

دستخوش آواجم و سر در گم، میسوزد این دل

چرا که متحد نیستیم

تو عشق کهکشانی من ، در ذهن منی

و سخت است مفهوم چنین عشقی

تو عشق کهکشانی من ، از میان رنگین کمانی

برای رسیدن به تو ، فریاد بر می آورم و بر همه چیز پشت میکنم

آه، عشق کهکشانی ، در قلبم رسوخ کن

که من هیچ وقت نمی توانم آنرا ز قلبم جدا کنم

آه، دختر کهکشانی ، مرا مهلت ده

سوگند که تو همیشه در قلب منی

تو چون درخشش آفتاب، و من بوسه ای بعد باران

هان ای شراره، تو را از دست داده ام، مگر نمیشود که با هم باشیم؟

بگذار که با هم بمانیم، اینجا برای همیشه...

شایسته برای من ، برای تو

قلب اقیانوس در تکاپو ست همه وقت

چــه کــــــنم؟

***

قصه ي شيرين و مرگ فرهاد

فرهاد مرو ، هواي من بارانيست

اين كلبه ي غم بدون تو ويرانيست

تنها شده ام ميان گِردي از غم

اينجا دل من به عشق تو زندانيست

شيرين شده ام كه بيستون را بكني

هر چند كه ادعاي من حيرانيست

امروز به قصر من بيا فرهادم

حالا كه ملاقات توام پنهانيست

اي كاش كه متهم به مُردن بشوم

هر چند كه جسم زنده ام قربانيست

امشب كه روم خواب ، تو را خواهم ديد

بيمار شدم ، نگاه تو درمانيست

فردا كه صدا زنند مرا از ايوان

فهمند كه نجواي دلم عرفانيست

قربانيِ عشقِ تو شدن باشم كاش

از عشق بِمُردم و نگو نادانيست.

***

بچه ها شوخي شوخي به گنجشك ها شنگ ميزنن و گنجشك ها جدي جدي ميميرن...

آدما شوخي شوخي زخم ميزنن و دل ها جدي جدي ميشكنن...

آدما شوخي شوخي لبخند ميزنن و قلب ها جدي جدي عاشق ميشن...

***

چند تا دوسم داري؟...؛ هميشه وقتي يكي اينو ازم مي پرسيد يه عدد بزرگ ميگفتم...اما وقتي تو ازم پرسيدي گفتم يكي...!

ميدوني چرا؟

چون بزرگترين و قويترين عدديه كه ميشناسم...

دقت كردي كه زيباترين و عزيزترين چيزاي دنيا يكي ان؟...

ماه يكيه...خورشيد يكيه...زمين يكيه...خدا يكيه...پدر يكيه...مادر يكيه...تو هم يكي هستي...

وسعت عشق من به تو هم يكيه...

پس اينو بدون...از الآن تا ابد يكي دوسِت دارم...؛

***

اگه ميدونستي قطره ي بارون وقتِ دور شدن از ابرا چه حسي داشت...

اگه ميدونستي كه يه بندر وقت رفتن كشتي ها چه تنها ميشه...

اگه ميدونستي درخت كاج وقت رفتن پرنده ها چه غمگين ميشه...

اگه ميدونستي رفتنت چه آتيشي به جونم ميكشه...

اونموقع انقدر راحت نميگفتي:خداحافظ...

***

گلي در گلدان نبود

hollylove — Sat, 03 Mar 2007 06:26:45 GMT

25۰ سال پيش از ميلاد در چين باستان شاهزاده اي تصميم يه ازدواج گرفت با مرد خردمندي مشورت کرد و تصميم گرفت تمام دختران جوان منطقه را دعوت کند تا دختري سزاوار را انتخاب کند .

وقتي خدمتکار پير قصر، ماجرا را شنيد بشدت غمگين شد چون دختر او مخفيانه عاشق شاهزاده بود ، دخترش گفت او هم به آن مهماني خواهد رفت . مادر گفت : تو شانسي نداري ، نه ثروتمندي و نه خيلي زيبا .

دختر جواب داد : مي دانم هرگز مرا انتخاب نمي کند ، اما فرصتي است که دست کم يک بار او را از نزديک ببينم .

روز موعود فرا رسيد و شاهزاده به دختران گفت : به هر يک از شما دانه اي مي دهم ، کسي که بتواند در عرض 6 ماه زيباترين گل را براي من بياورد ، ملکه آينده چين مي شود .
دختر پيرزن هم دانه را گرفت و در گلداني کاشت .

سه ماه گذشت و هيچ گلي سبز نشد ، دختر با باغبانان بسياري صحبت کرد و راه گلکاري را به او آميختند ، اما بي نتيجه بود ، گلي نروييد

.
روز ملاقات فرا رسيد ، دختر با گلدان خالي اش منتظر ماند و ديگر دختران هر کدام گل بسيار زيبايي به رنگها و شکلهاي مختلف در گلدان هاي خود داشتند .

لحظه موعود فرا رسيد شاهزاده هر کدام از گلدان ها را با دقت بررسي کرد و در پايان اعلام کرد دختر خدمتکار همسر آينده او خواهد بود .

همه اعتراض کردند که شاهزاده کسي را انتخاب کرده که در گلدانش هيچ گلي سبز نشده است . شاهزاده توضيح داد : اين دختر تنها کسي است که گلي را به ثمر رسانده که او را سزاوار همسري امپراتور مي کند : گل صداقت ...

همه دانه هايي که به شما دادم عقيم بودند ، امکان نداشت گلي از آنها سبز شود .

برگرفته از کتاب پائولو کوئليو

اي کاش همه وقت ، جواب صداقت

ها بدون ثمر نباشه

چیست این عشق؟!

hollylove — Mon, 05 Feb 2007 14:44:18 GMT